هوالحبیب
توده‌ها دو دسته‌اند؛ خوش‌خیم‌‌هایشان خطری ندارند. رشدشان کند هست. اندام خاصی را درگیر می‌کنند و کاری به بقیه اعضا ندارند. مسلما زودتر درمان می‌شوند؛ اما امان از بدخیم‌ها! هم رشدشان سریع است هم به یک عضو بسنده نمی‌کنند. ریشه می‌دوانند. سخت کار می‌کنند. عضو به عضو جلو می‌آیند. تنها زمانی دست از کار می‌کشند و آرام می‌گیرند که همه بدن را گرفته باشند!
عقل حکم می‌کند به بدخیم‌ها رحم نکرد. آن هم وقتی بیش از هفت دهه ریشه دوانده‌اند! وقتی قرص و دارو و شیمی‌درمانی هم جواب نداده باشد! اینجاست که باید دست به کار شد. باید تیزی چاقو را نشان داد. باید کارشان را یکسره کرد؛ برای همیشه.
می‌دانی رفیق! این روزها در حال یک جراحی تاریخی هستیم. جراحی‌ها درد دارند؛ اما کافی است کمی صبور باشیم!
#نقد #به_قلم_خودم

هوالحبیب
رختخواب‌ها را توی ایوان می‌اندازم. از گرمای روز خبری نیست و هوا خنک شده. نفس عمیقی می‌کشم و اکسیژن‌ها را راهی ریه‌هایم می‌کنم. جیرجیرکی سر دردودلش باز شده است و سکوت حیاط را خط می‌کشد. توی جایم دراز می‌کشم و سرم را روی بالش می‌گذارم. به آسمان کویر زل می‌زنم؛ صاف و بی‌ابر است. مثل هر شب، گعده‌ی ماه و ستاره‌ها به راه هست.

خبرهایی که از صبح تا حالا شنیدم، در سرم چرخ می‌خورد. “نوزادی دوماهه که در اثر شدت سوختگی به شهادت رسید.” ساختمان‌های مسکونی که یکی یکی با موشک ویران می‌شود. ساختمان شیشه‌ای صداوسیما که در آتش می‌سوزد. حمله صهیونیست‌ها به مراکز تحقیقاتی هسته‌ای. تهدید و هشدارهای ترامپ و… . دهانم مثل زهر مار تلخ می‌شود. قلبم مثل گنجشکی به استخوان‌های سینه‌ام می‌کوبد. انگار زنبوری افتاده باشد به جان دست و پایم. پهلو به پهلو می‌شوم؛ عرق سردی از گودی کمرم می‌لغزد. بی‌فایده است؛ خواب به چشمم نمی‌آید. کلافه دستم را روی سینه می‌گذارم و «بسم الله» می‌گویم. واژه‌ها در سرم پژواک می‌کنند و به قلبم می‌رسند. کم کم تاریکی‌ها پس می‌روند. دلم روشن‌تر می‌شود. آرام و شمرده، چهار قل می‌خوانم. آیت الکرسی هم ضمیمه‌اش می‌کنم. فوت می‌کنم سمت آسمان. چشم‌هایم را می‌بندم.

مطمئنم درهای آسمان باز است…


#به_قلم_خودم

#خدا_هست_همین_کافی_است

داشتم لیست نگرانی‌هایم را مرور می‌کردم. فکری از صبح مثل خوره به جانم افتاده بود. دلم می‌خواست این مبارزه تا نابودی این غده سرطانی پیش رود؛ اما ور منفی ذهنم به کار افتاده بود. ورد کرده بود: تاریخ روی دور تکرار است. از کجا معلوم عده‌ای خودشان را وسط نیاندازند. احتمالش که محال نیست، هست؟ آدم‌ها ممکن‌الخطا هستند غیر از این است؟
دروغ چرا می‌ترسیدم کم کم سر و صدایی از اینجا و انجا بلند شود.

می‌ترسیدم وقتی مالک‌ها در یک قدمی دشمن رسیده‌اند؛ آدم‌هایی در شیپورهایشان بدمند. رسانه‌هایشان را به خط کنند. می‌ترسیدم از داخل و خارج مجبورمان کنند دوباره جام زهر را سر بکشیم؛ اما مثل همیشه سخن رهبری همه را شست و برد. آقا رسما و علنا صلح تحمیلی را رد کردند. حالا یقین دارم تا اسرائیل از صحنه هستی محو نشود این مبارزه ادامه دارد.

#به_قلم_خودم