هوالحبیب

پاکت را که باز کردم افتاد کف زمین. دلم مچاله شد. خم شدم برداشتم. خوب وراندازش کردم. خودش بود. خود خودش. فقط کمی خاکی شده بود. کمی هم شاید نه. از کمی بیشتر. سرخ سرخ نبود مثل همیشه مثل آن روز.
پوشه به دست وارد اتاق شد. نشست روی راحتی. درست روبه‌رویم. گفتم: باید صبر کند. گفتم: شاید جلسه طول ‌بکشد. چیزی نگفت. سرش را برد توی پوشه و با چشم‌های میشی‌اش سطرها را زیرورو ‌کرد. هیچ وقت نفهمیدم چرا اینقدر کم حرف بود. نازی می‌گفت همه کس و کارش توی بم مرده‌اند. می‌گفت مهرپرور از بعد دانشگاه زیر بال‌وپرش را گرفته. حتی یکی از واحدهای شرکت را داده دستش.
من یکی یکی فایل‌های جدید را وارد کردم. او کاپشنش را درآورد گذاشت روی دسته راحتی. من لیست جدید تشکیل دادم. او هنوز سرش توی پوشه بود، فقط با انگشترش ور می‌‌‌رفت. مثل همیشه. نگینش را گاهی به چپ می‌‌چرخاند. گاهی به راست. چند بار هم تا بند اول بالا آورد؛ اما دوباره برگرداند سرجایش. فکر کردم شاید تنگ هست. واژه‌ها تا نوک زبانم آمدند؛ اما پا پس کشیدند. خیلی دلم یکی مثل آن را می‌خواست همان اندازه خوش رنگ. همان قدر سرخ سرخ. با نازی همه بازار را زیر پا گذاشته بودیم اما پیدا نشده بود.
ساعت داشت به ده نزدیک می‌شد که بلند شد آمد جلو. فکر کردم می‌خواهد اعتراض کند. پوشه را گذاشت روی میز. نگاهم روی عقربه‌های ساعت بود. آمدم بگویم تا یک چایی… زود حرفم را خوردم. نگاهم کرد. فکر کردم می‌خواهد حرفی بزند. مثلاً بگوید: «حالا یک روز دیگر…». واژه‌ها آمدند تا نوک زبانش؛ اما چیزی نگفت. لب‌هایش به هم قفل شده بود انگار. نگاهش رفت سمت پوشه. یکهو گفت: «جاهایی که حریم‌ها نقض شده را هایلایت کردم.» از در که رفت انگشترش هنوز دستش بود.
آفتاب هنوز نزده بود که نازی خبرم کرد. گفت شرکت را زده‌اند. مهلت نداد چیز دیگری بپرسم.

هوالحبیب

مثل تو نبودم! دلم نمی‌خواست دکتر شوم؛ حتی مهندس هم! دلم می‌خواست معلم شوم. چون عاشق پدرم بودم. چون پدرم معلم بود. بزرگتر که شدم؛ زیر پایم نشستی حکماً. سر از تجربی درآوردم که دکتر شوم؛ دست آخر مهندس بیرون آمدم!
در آرزوهایم اما همیشه خودم را معلمی می‌دیدم در روستایی دورافتاده؛ با راه خاکی! سفلی و علیا چه فرقی داشت، مهم این بود که در دل کوه‌ و کمرها باشد. جایی که عقل جن هم به آن نمی‌رسید. روستایی که در آمارگیری‌ها هم از قلم می‌افتاد! جایی با چشمه‌های پرآب و مردمانی صاف و ساده.
زور که نبود؛ نمی‌خواستم معلمی با لباس‌های شیک باشم. خانمی که بچه‌ها از بوی عطر‌های گران‌قیمتش سرگیجه بگیرند. می‌خواستم معلمی ساده و روستایی باشم؛ با لباس بلند دامن‌دار و روسری گلبهی با گل‌های رپز آبی! دلم می‌خواست دانش‌آموزانم، دل‌های بزرگ داشته باشند و اندیشه‌های زیبا. با همان یک دست لباسی که عید به عید نو می‌شود شاید.
می‌دانی؛ هیچ وقت هوس مدرسه‌های نوساز با تخته‌های هوشمند نداشتم. از میز و نیمکت‌های آهنی بیزار بودم. دلم می‌خواست کلاس درسم، آغوش طبیعت باشد و سقفش، آسمان صاف خدا. زنگ تفریح مدرسه‌ام را دم‌جنبانک‌ها بزنند، چه عیبی داشت؟ صبح به صبح با یک جین دختر و پسر، تا تپه‌های سرسبز مسابقه بدهیم. زیر تک درخت سیب سرخ نفس تازه کنیم. من از جاذبه آسمان حرف بزنم. توی چشم‌ دخترک‌ها خیره ‌شوم و آیه آیه نور بخوانم. پسرها شیطنت کنند؛ ادا دربیاورند و همه ریسه برویم. پهن ‌شویم روی علف‌های تازه و بوی بابونه‌ها را بالا بکشیم.
دلم می‌خواست خدا که بغضش می‌ترکید و آسمان می‌بارید؛ دست‌هایمان را بالا ببریم و فرشته‌ها را به هم نشان بدهیم. گاهی همه راه را تا خانه‌های خشتی‌مان بدویم. کفش‌ها را بکنیم و پاها را در آب‌ قنات فرو ببریم. پوست‌های ورم کرده‌مان خنک ‌شود و خدا دلمان را قلقلک دهد.
کسی چه می‌داند شاید آن دنیا به آرزویم برسم. شاید آنجا معلمی شوم با همه چیزهایی که دلم می‌خواست. خدا که بخیل نیست مثل آدم‌ها، نه؟!
#به_قلم_خودم

هوالحبیب
لرزم گرفته بود. شاید چون هوا سرد بود یا چون بار اولم بود از این کارها می‌کردم. نمی‌دانم. تق تق خوردن دندان‌ها فکرم را از کار انداخته بود. دروغ گفته بودم مثل سگ. تمام مدتی که کنار بخاری توی خودم پیچیده بودم، گوش شل انداخته بودم برای شنیدن اخبار و دانه پشت دانه انداخته بودم. زیر رو زیر رو زیر رو.. یک جاهایی هم قاطی کرده بودم. شکافته بودم دوباره از سر گرفته بودم. مادر دست به دهان نگاهم کرده بود. بیچاره مادرم چه زود باور بود. به خیالش سربه راه شده‌ام. قید درس و مشق را زده‌ام. اما اگر راستش را می‌فهمید چه؟ اگر کسی به گوشش می‌رساند چه؟ آخرش می‌فهمید نه؟ آخ آخ آخرش می‌فهمید! آن وقت چه بهانه‌ای جور می‌کردم؟ چه دروغ و دونگی به هم می‌بافتم و تحویلش می‌دادم. نمیدانم. چیزی به ذهنم نمی‌رسید. مغزم یخ زده بود. پالتو پوشیدم. پلیور را بغل زدم و چادر انداختم سرم. مثل دزدها توی کوچه سرک کشیدم. دور و بر را خوب ‌پاییدم. پرنده هم پر نمی‌زد. آن وقت روز آن هم توی آن سرما. پدر از کله صبح بیرون زده بود. مادر هم غذا را سر بار کرده بود و رفته بود. به پشت در نرسیده احمد را دست به دست کرده بود و صدا بلند کرده بود «زیر اجاق را کم کردم ولی حواست باشه» بعد گوشه چادر را زیر دندان فشرده بود و با غیظ و بلندتر گفته بود: «نیایم ببینم زغال شده ها». احمد بچه بود و با بچه‌ها سرگرم می‌شد. تازه از نق زدن‌های من هم خلاص می‌شد: «مگه من لله‌ام. من درس دارم ها» او هم خیال تخت با زن‌ها به کارهایش می‌رسید. پاره‌ای وقت‌ها نمازش را هم می‌خواند و می‌آمد.
از در خانه بیرون زدم. فکر ‌کردم در و دیوارها چشم شده‌اند و مرا زیر نظر گرفتند. اما حالا وقت ترسیدن نبود یا باید امروز این کار را به آخر می‌رساندم یا تا ابد خودم را ملامت می‌کردم و حسرت می‌خوردم. نمی‌توانستم حسرت بخورم نه نمی‌توانستم. پا تند کردم. سر کوچه خودمان که رسیدم نفس راحتی کشیدم. دانه‌های عرق از روی ستون فقراتم سر می‌خورد. هنوز هم لرزش داشتم چرا. سر پیچ برگشتم و دوباره توی کوچه را دید زدم. یک آن حس کردم به کسی یا چیزی خوردم. برگشتم. سپیده با چشم‌های وق زده‌اش داشت براندازم می‌کرد. نمیدانم آن وقت صبح از کجا سر و کله‌اش پیدا شده بود. مثل اجل معلق سر رسیده بود. انگار برق ده فاز بهم وصل کرده باشند. خشکم زد. نیشخندش روی اعصاب بود. اینقدر حواسش جمع بود که بفهمد کاسه‌ای زیر نیم کاسه است.
#بخش_اول