داشتم لیست نگرانی‌هایم را مرور می‌کردم. فکری از صبح مثل خوره به جانم افتاده بود. دلم می‌خواست این مبارزه تا نابودی این غده سرطانی پیش رود؛ اما ور منفی ذهنم به کار افتاده بود. ورد کرده بود: تاریخ روی دور تکرار است. از کجا معلوم عده‌ای خودشان را وسط نیاندازند. احتمالش که محال نیست، هست؟ آدم‌ها ممکن‌الخطا هستند غیر از این است؟
دروغ چرا می‌ترسیدم کم کم سر و صدایی از اینجا و انجا بلند شود.

می‌ترسیدم وقتی مالک‌ها در یک قدمی دشمن رسیده‌اند؛ آدم‌هایی در شیپورهایشان بدمند. رسانه‌هایشان را به خط کنند. می‌ترسیدم از داخل و خارج مجبورمان کنند دوباره جام زهر را سر بکشیم؛ اما مثل همیشه سخن رهبری همه را شست و برد. آقا رسما و علنا صلح تحمیلی را رد کردند. حالا یقین دارم تا اسرائیل از صحنه هستی محو نشود این مبارزه ادامه دارد.

#به_قلم_خودم

هوالحق

رسم همیشگی باطل است.
هر کجا، در هر زمان،
ندای حقی از حنجره مقدسی بلند شد
تاب نیاورد
اما صدای حقیقت خاموش نمی‌شود!

#به_قلم_خودم

هوالحبیب
یادت نرود رفیق. ما نشسته بودیم پشت میز مذاکره. مثل بچه آدم داشتیم حرف می‌زدیم. منطقی، مستدل، مشروع. داشتیم از حقمان دفاع می‌کردیم. حقمان غنی‌سازی بود. مثل همه کشورها. قرار نبود بمب اتم بسازیم. قرار نبود خاطره هیروشیما و ناکازاکی را زنده کنیم. ما فقط حقمان را می‌خواستیم. می‌خواستیم از حجم اندوه بیمارانمان کم کنیم. می‌خواستیم انرژی پاک داشته باشیم؛ اما آن سوی میز چه کرد؟ وسط حرفمان پرید. زد زیر همه قول و قرارهایش. یادت نرود رفیق! اولین تیر را او شلیک کرد. اولین ساختمان را او فروریخت. اولین آتش توی خانه من و تو گر گرفت. یادت نرود رفیق آن‌هایی که کشته شدند؛ فقط نظامی‌ها نبودند. بینشان دانشمند بود؛ آدم‌های اهل علم. حتی بیشترشان زن و کودک بودند.
حالا این وسط باید چه می‌کردیم؟ عاقلانه بود فقط نگاه کنیم؟

کاش…

یک وقت‌هایی هم اینطوری است
واژه‌ها آرامت نمی‌کنند
آتشت را تیزتر می‌کنند
آخ اگر بدانی…
دلم می‌خواست امشب
کلاهک یک موشک باشم
دست کم یک فشنگ جنگی
دلم می‌خواست از همینجا
از دهانه سلاح یک رزمنده غیور
شلیک شوم
دلم می‌خواست
تا قلب تلاویو پیش روم
دلم می‌خواست تکثیر شوم
قلب تک‌تکشان را بدرم
دلم می‌خواست راه نفسشان را بند بیاورم
زندگی‌شان را خاتمه دهم
دلم می‌خواست نابودشان کنم….

#به_قلم_خودم