تصدق علینا

آه، امروز حرف مشترک گروه مجازی‌مان شده. هیچ کس باورش نمی‌شود. همه شوک زده‌اند. با اینکه چهره‌های هم را نمی‌بینیم. رودررو حرف نمی‌زنیم. چشم‌های پف کرده‌ی هم را نمی‌بینیم؛ اما واژه‌ها دارند حال‌مان را داد می‌زنند. اصلا واژه‌ها هم نشستند پای دلمان و زار زار می‌کنند. خدایا زمزمه‌های‌مان را می‌شنوی نه؟ خدایا دل‌های بی‌تاب‌مان را می‌بینی نه؟

خدایا ما طلبه‌های منیة المرید نخوانده، ما طلبه‌های گیج‌و‌گول، زورمان را زدیم تا برق شادی را توی چشم‌های تیله‌ایش ببینیم. خدایا می‌شود نه به خاطر دل‌های ما بلکه به حرمت آن روز مقدس، به طراوت دانه‌های باران، به پاکی فرشته‌هایی که با هر دانه آمدند نشستند روی سر و صورت‌مان، به سرخی گلبرگ‌های کاغذی که دورهمی‌مان را قاب گرفتند، دوباره چشم‌هایش را باز کند. با همان خط ریز تخته را برای‌مان پر کند. می‌شود دست و پا بزند و شیرینی پژوهش را به جان‌مان بریزد. قول می‌دهیم بچه‌های خوبی باشیم. قولِ قول.

خدایا می‌شود معجزه کنی لطفا…

#به_قلم_خودم

هوالحبیب

دلگیرم از آدم‌ها؛ نمی‌دانم. شاید هم دنیا دلم را زده‌. شاید هم از خودم دلگیرم. نمی‌دانم.

آدم یک وقت‌هایی حالش خراب می‌شود. همین اندازه می‌فهمد که چیزی سر جایش نیست. چرایش را نمی‌داند. می‌شود تو هم نپرسی چرا.

مثلاً فکر کن بار همه‌ی عالم را گذاشتند روی دوش‌هایم. فکر کن با پاهایم، پیاده همه‌ی دنیا را گز کردم، حالا بی‌رمق، بی‌جان، نشسته‌ام روبه‌رویت. زل زده‌ام به چشم‌هایت. مثل همیشه طلبکارم.

می‌خواهم سنگ صبورم شوی. می‌خواهم همه این روزها را برایت ببارم؛ فقط پیش تو. می‌خواهم پابه‌پای واژه‌ها، این همه دوری را زار بزنم.

می‌شود پا درمیانی کنی؟ می‌شود دستم را بگذاری در دست‌های خدا.

هوالحبیب

مثل هر شب، پلک‌هایش که روی هم رفت. برگشت؛ یکی یکی انگشت‌های کوچکش را مثل گلبرگ‌های گل سرخ؛ خوب بو کشید و بوسید.
خبر نداشت آخرین بار است.

#به_قلم_خودم
#شهید_زهره_رسولی
#شهید_رایان_قاسمیان