بابای همه

فقط بابای بچه‌های خودش نبود. برای بچه‌های همرزمان قدیمی‌اش هم پدری می‌کرد. حتی هوای بچه‌های شهدای حرم را هم داشت. اصلا بگذار بگویم او بابای همه ملت ایران بود. بابایی که همه را یک اندازه دوست داشت؛ همه‌ی زنان و مردان. بزرگ و کوچک برایش فرقی نداشت، حتی به راست و چپ بودنشان هم کاری نداشت. برای همه‌شان پدری کرد.
او مثل همه‌ی باباها برای ما، بچه‌هایش، زحمت کشید. از خواب و خوراکش زد. آنقدر توی این جبهه و آن جبهه دوید تا آخر به آرزویش رسید.
حالا نوبت ماست. ما باید بچه‌های خلفی‌ باشیم. باید به آخرین وصیت بابایمان عمل کنیم.
در مسائل سیاسی آنجا که بحث اسلام، جمهوری اسلامی، مقدّسات و ولایت فقیه مطرح می‌شود، این‌ها رنگ خدا هستند؛ رنگ خدا را بر هر رنگی ترجیح دهید.”
#به_قلم_خودم #اثرانگشت_بابا

هوالحبیب

مثل هر شب، پلک‌هایش که روی هم رفت. برگشت؛ یکی یکی انگشت‌های کوچکش را مثل گلبرگ‌های گل سرخ؛ خوب بو کشید و بوسید.
خبر نداشت آخرین بار است.

#به_قلم_خودم
#شهید_زهره_رسولی
#شهید_رایان_قاسمیان

هوالحبیب
فارغ التحصیلی! از این واژه بدم می‌آید. با شنیدنش جیزی توی قلبم فشرده می‌شود. خاطرات خوبی با هم نداریم من و فارغ ‌التحصیلی. یک روز سرد پاییزی بود. سی مهر، ساعت سه. دست من نبود. من اختیاری نداشتم. من؟ من چه بودم؟ نمی‌دانم. باید قوی می‌بودم؟ اما نبودم. همیشه که نمی‌شود قوی بود. حداقل توی دقایق اولیه آوار شدن رنج‌ها، نمی‌شود قوی بود. اصلا کسی چه می‌داند. ظاهر آدم‌ها که داد نمی‌زند! شاید همه برای لحظاتی ویرانی را تجربه می‌کنند. شاید هم اشتباه می‌کنم. همه که مثل هم نیستند!
من عاشق پاییز بودم. من زاده پائیز بودم. اما آن سال سال خوبی نبود. آن پاییز پاییز خوبی نبود. سرد و خشک و خشن بود. شیرین به تهش رسیده بود. تلخ شده بود. مثل قهوه ترک. من قهوه ترک دوست نداشتم. من فقط قهوه امام حسینی دوست داشتم. شیرین شیرین. شیرین کجایی بود؟ نمی‌دانم! حتی در آن سفر کوتاه هم نفهمیدم. حتی وقتی ساندویج گوشت و گوجه را به دستمان می‌داد. دیوانه بودم. گوجه‌ نمی‌خوردم. مثلا که چه؟ شاید تراریخته بود! همه چیز خراب شد. چشم باز کردم و دیدم همه چیز آوار شد روی سرم. تقصیر من بود؟ من؟ من که بودم؟ من فقط عاشق فهمیدن بودم. عاشق کشف کردن! رئیس یادش نیست. هیچ کس یادش نیست. حتی فاطمه! ذوق‌کردن‌هایم را فقط خودم می‌فهمیدم! ته آن چیپ زرد رنگ دانشکده وقتی زل می‌زدم به غروب خورشید. دنبال چه بودم؟ نمی‌دانم. شاید ردی از خدا! هیچ کس نمی‌فهمید کویر با دل من چه می‌کند؟ من زاده کویر بودم. عاشق کویر بودم! هنوزم دعا می‌خوانم برای آن تک بوته قیچ! فقط خودم می‌دانم. خودم و خودم.
آن رفیق روان‌شناس سعی‌اش را کرد اما فایده نداشت. من ترجیح دادم همانطور حساس و زودرنج بمانم. تاوانش هم پس دادم. سه سال دوری از فهمیدن و کشف کردن و لذت بردن! سه سال سرگردانی و دربه‌دری! اما آخرش چه؟ بگذار اعتراف کنم. حداقل برای تو! حالا بعد از هشت سال باز هم حس می‌کنم گم ‌شده‌ام. حس می‌کنم دوباره مثل کاغذ سفید ننوشته مچاله‌ شدم. چه حس بدی. کسی توی ذهنم ضربه گرفته، فارغ التحصیلی. حالم دارد به هم می‌خورد.
گذشته را شخم می‌زنم. برای تو؟ برای خودم؟ چه فایده؟ من عوض نمی‌شوم. یا نمی‌خواهم عوض شوم. سی مهر بود. یک روز سرد پاییزی. ساعت از سه گذشته بود. تقریبا یک ساعت. فاطمه داشت اعتراف می‌کرد. حس راه رفتن نداشتم. پایم روی سنگ‌فرش‌های دانشگاه کشیده می‌شد. انگار جانم به لب رسیده بود. فاطمه داشت دلداری‌ام می‌داد. داشت می‌گفت برای اولین بار توی این شش سال گریه کرده! فاطمه، اندازه من حساس و زودرنج نبود. اما آدم بود. دلش می‌گرفت دیگر. همه دلشان که می‌گیرد گریه می‌کنند. آن هم درست شب بعد از دفاع. نمی‌دانم چرا؟! من بهانه‌های بیشتری داشتم. دلم تنگ می‌شد. برای اینجا. برای تو! چه کسی می‌فهمید؟ داشتم تو را هم از دست می‌دادم به همین سادگی. برای همیشه! پس بهانه داشتم برای گریه کردن. برای سوگوار بودن؟ اصلا اخم و تخم‌های پشت خط شیرین بهانه بود. فارغ التحصیلی بهانه بود. داغ دلم جای دیگری بود. باورت می‌شود؟ بین آن همه دانشکده آمده بودم نشسته بودم روی آن نیمکت چوبی. داشتم برای گنجشک‌های حریص نان می‌ریختم. بی‌خیالم نمی‌شدند. همه چیز اینجا نوبر بود. آدم‌ها، استادها، درسها، حتی گنجشک‌ها حتی سنگ‌فرش‌ها. اصلا بگذار بروم سر اصل مطلب. اعتراف کنم دلم تنگ شده. دور و برم شلوغ شده. مقاله، امتحان، پایان‌نامه، واژه لعنتی فارغ التحصیلی! وسط این همه گرفتاری دلم می‌خواهد اسکایپ را باز کنم و رئیس پیام داده باشد. بچه‌ها جلسه داریم! دلم بهانه‌گیر شده است. من به یک حمد صبح جمعه قانع نمی‌شوم. به آواز بلبل خرماها و طنازی طاووسی‌ها! می‌شود بفهمی؟!