هوالشهید

ما، ماهی سیاه‌های گُنده

در ته این برکه تنگ و تاریک

در هم می‌لولیم و دلخوشیم.
غافل از اینکه تو

ماهی‌های کوچک قرمز باله بلندت را

با خود به اقیانوس بی‌کران می‌بری…

سرباز کوچکت: شهیده فاطمه موحدان
محل شهادت: بلوار [شهید] خامنه‌ای
#استاد_کشوردوست
#به_قلم_خودم

دریغ از یک کف دست…

دست به سر

نفس‌هایش تند و بی‌قرار بیرون می‌ریزد. عبیدالله دستی روی کپل‌های قهوه‌ای براقش می‌زند. اسب سُم بر زمین می‌کوبد و شیهه‌اش سکوت صحرا را می‌شکند. اِبن حُر، بادی به غبغب می‌اندازد.
- باد هم به گرد پایش نمی‌رسد!
امام رو برمی‌گرداند و از خیمه دور می‌شود. واژه‌هایش دل باد را به هم می‌ریزد.
- دور شو. آنقدر که فریاد استغاثه‌مان را نشنوی.

هوالحق

در این سه هفته برای هزارمین بار من دزد شده‌ام و او پلیس و البته گاهی هر دو پلیس. هزار بار قدرت عنکبوتی، قدرت رباتی و چنگال‌های قوی‌مان را فعال کرده‌ایم. هزار بار برای دزدها نقشه کشیدیم. کمین گذاشتیم و در پناه بالش‌ها بهشان تیراندازی کرده‌ایم. برای هزارمین بار من زخمی‌ شده‌ام و او با پنس‌های نامرئی تیرهای نامریی‌ترم را بیرون کشیده است. روی زخم‌هایم ماده ضد عفونی زده است. باندهایش را با ملایمت دور دست و پاهایم پیچیده است. سر شکسته‌ام را گچ گرفته است و من هر بار از شدت درد، ناله‌های کشدارم را توی هوا پرتاب کرده‌ام. او هر بار با لبخندی که روی لب‌هایش پهن شده، با دست‌های کوچکش نوازشم کرده است و گفته: خاله کَبِی(قوی) باش تو نباید نابود بشی!

دیشب تصمیم گرفتم برایش یک شگفتانه رو کنم. با کاغذ چند موشک ساختم و گفتم امشب می‌خواهیم کار دوشِمَن (دشمن) را برای همیشه یکسره کنیم. چند بار بالا پرید و دست‌های کوچکش را توی هوا تکان داد و گفت: ممنووون خاله.
گوشه‌ی اتاق سنگر گرفتیم. موشک‌هایمان را ردیف کردیم. مقدمات کار با من بود و شلیک با او. موشک‌ اول را که توی دست‌های کوچکش ‌گذاشتم چشم‌هایش از ذوق خندید. رمز دور اول عملیات یا محمد رسول‌الله بود. محکم و جدی گفتم: یا محمد رسول‌الله
او موشکش را در دست گرفته و منتظر بود تا شمارش معکوس را شروع کنم.
آرام و شمرده گفتم: سه، دو، یک، شلیک.
موشک از روی دست‌های کوچک او پرواز کرد و کمی آن طرف در قلب دشمن نشست.
باید شوری به پا می‌کردم. همزمان نقشم را عوض کردم و رفتم توی جلد نیروهای دشمن.
صدایم را بَم کردم و گفتم. بوووومب. بووومب. دست‌هایم را توی هوا تکان دادم و با حرکت‌‌های آهسته توی هوا تلوتلو خوردم و بعد نقش زمین شدم و چشم‌هایم را بستم. صدای قهقهه‌اش اتاق را پر کرد. خوشش آمده بود. پرید رویم و گفت: پاشو خاله هنوز کلی موشک داریم! دشمن‌ها هنوز نابود نشدن که.
من دوباره تبدیل به نیروهای خودی شدم.
برگشتم سر جای اول و دور دوم عملیات را با رمز یا علی‌بن ابی‌طالب از سر گرفتیم و این بار موشک‌های کاغذی او مغز دشمن را متلاشی کرد. سه دور دیگر پرتاب کردیم. حالا خیالش راحت شده بود. موقع خواب دیگر دشمنی در کار نبود تا نابودمان کند.



#به_قلم_خودم
#نقد