هوالحی
به فدای قلب داغدار تو یا صاحب الزمان…
هوالحبیب
دل اگر بدهی
به روضهخوان نیازی نیست
همه مصیبتها خلاصه شده در این
یا حسین قرمز که نقش بسته میان سیاهیها…
زفاک
6/مهر/96
هوالحبیب
باید میآمدی
پیچیده در پرچم سه رنگمان
بیسر مثل حسین شهید
بیدست مثل عباس علمدار
اصلا باید مثل اکبر
دوباره اصغر میشدی پاره پاره
خدا حرف داشت با ما
باید میآمدی
و دلمان را به آتش میکشیدی
داشت کلیشه میشد عشق
باید یک تنه همه مصائب حسین
را به دوش میکشیدی
تا از سر بخوانیم روضهها را…
زفاک
5/مهر/96
هوالحق
حرف سر گزافهگوییهای “ترامپ” زیاد است. هر کس هم تحلیل خودش را ارائه میدهد. قاعدتاً هیچ سلیم العقلی از این حرفها جانبداری نمیکند، ابراز خوشحالی هم نمیکند. اما دو نکتهای که به نظرم باید خوب به آن فکر کرد این است: نکته اول، قطعاً باید قدر ترامپ را بدانیم! چون با همه جنجال بازیهایش بهنوعی برای ما نعمت هم بشمار میآید! اما چرا؟ تا پیشازاین چه خود آمریکا چه دوستان داخلی و خارجیاش سعی داشتند آمریکا را دوست نشان بدهند. چهرهاش را بزک کنند، برایش نقاب بسازند، دست آهنینش را پشت دستکش مخملین پنهان کنند و … تعابیری با این مضمون که بارها و بارها در سخنرانیهای رهبری شنیدهایم. اما حالا که ترامپ آمده است و دستکشش را بیرون آورده، حالا که نقابش را کنار زده و علناً ایستاده پشت تریبون بینالمللی و هر چه خواسته به کشور و ملتمان اهانت کرده، حالا چه توجیهی وجود دارد در طرفداریاش! آیا حالا هم باید تاکتیکمان را تغییر بدهیم و بگویم گذشت زمانی که امام(ره) میگفت هر چه فریاد دارید بر سر آمریکا بکشید. آیا هنوز هم نباید به این حرف برسیم که آمریکا دست شیطان را هم از پشت بسته! هنوز هم در شک و یقین دست پا بزنیم که راه رهبری همان راه امام هست؟! و راه امام همان صراط مستقیم… پس ترامپ نعمت بزرگی است باید کلمه به کلمه حرفهایش را در حافظه تاریخیمان حک کنیم. باید بارها و بارها برای خودمان مرورش کنیم، مبادا روزی بیاید که با عوض شدن رئیسجمهور آمریکا گمان کنیم سیاست آمریکا عوضشده است! ایمان بیاوریم؛ همان اندازه که اوباما سیاست داشت و ابراز دوستی میکرد و در آشکار پیام میفرستاد و نهان کار خودش را میکرد. به همان اندازه ترامپ احمق است و علناً اظهار دشمنی میکند. نکته این است که بفهمیم آمریکا سیاست استعماری خود را هیچوقت و تحت هیچ شرایطی کنار نمیگذارد.
و اما نکته دوم: کمی فکر کنیم؛ واقعا چه چیزی منشأ اینهمه وقاحت است؟ کم چیزی نیست! رئیسجمهور یک کشور در سازمان ملل بایستد و دروغ ببافد. هر چه میخواهد بارمان کند. خطونشان بکشد، بدوبیراه بگوید. واقعاً ریشه این حرفها از کجا آب میخورد؟ جواب را باید باز هم در سخنان رهبری جست؟ آیا غیرازاین است که هر وقت دشمن را دستکم گرفتیم او جریتر شد. غیرازاین است که هر وقت چراغ سبز نشان دادیم او از خط قرمزها عبور کرد. قرار بود سر هستهای مذاکره کنیم اما او حالا طالب چیست؟ آیا قانع شده؟ کوتاه آمده؟ چه دروغی بالاتر از اینکه ایران ناقض برجام است. حال آنکه آمریکا از همان زمان پایان مذاکرات برجام آن را نقض کرد و همچنان هم روی روش خود پابرجاست. کمی به خودمان بیاییم. چشممان را بازکنیم وقتی “ترامپ” میایستد و با جسارت تمام برایمان رجز میخواند دوباره برای مذاکرهمان قیدوبند نگذاریم! ملت خواستار یک چیز است: پاسخ قاطع و دندان شکن!
زفاک
31/شهریور/96