روضه‌خوان
پاره‌ای وقت‌ها شاید هم بیشتر وقت‌ها کتاب‌ها را نصفه نیمه رها می‌کنم. نمی‌دانم شاید چون خیلی جذاب نیستند یا حوصله‌ام نمی‌کشد یا من هنوز از آن کتاب‌خوان‌های حرفه‌ای نشده‌ام. کتابی که دستم می‌رسد باید خیلی خواندنی باشد که بخواهم تا ته بخوانم، حالا برای چند بار خواندن که باید برای خودش شاهکاری باشد؛ اما روایت طف قصه‌اش فرق داشت. از جنس دیگری بود. کتابی که هنوز ولع شنیدنش رهایم نکرده…
ظهر عاشورا که از مراسم برگشتم حس می‌کردم بغضی ته گلویم چسبیده و هنوز فریاد نشده. اشک نشده. شاید چون آدم عزاداری کردن توی جمع نیستم. رویم نمی‌شود مثل بقیه زن‌ها چادر بکشم روی صورتم و بلند بلند زار بزنم.
حالم خوش نبود. بدن درد و گرما رُسم را کشیده بود و طاقت شرکت در مراسم دیگری نداشتم. طاقچه را باز کردم. ظهر عاشورا بود. نمی‌خواستم مثل روزهای قبل پای واژه‌های زویا پیرزاد حرامش کنم. دلم می‌خواست کسی برایم روضه بخواند و من ریز ریز اشک بریزم پای واژه‌هایش.
چشمم بین کتاب‌ها می‌دوید اما حوصله نسخه الکترونیکی هم نداشتم. توی کتاب‌های صوتی رسیدم به روایت طف. چهره آقای عسکری داد می‌زد چه شاهکاری پیش رو دارم. شیرینی خال سیاه عربی‌اش هنوز زیر زبانم بود. معطل نکردم. هندزفری را گذاشتم توی گوشم و سرم را گذاشتم روی بالش. آقا عسکری شروع کرد به روایت کردن، نه دستم را گرفت و برد وسط معرکه. حالا تا دلم می‌خواست می‌توانستم روضه ببینم و توی خلوت خودم عزاداری کنم.
#به_قلم_خودم #کتاب #روایت_طف #مدار_نوشتن

این رزمایش ظهور است
ما حریف می‌طلبیم…

#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_اسرائیل
#انتقام_سخت
#ملت_مبعوث
#باید_برخاست

مجلس عزا پیش رو داریم
صاحب عزا کجایی؟ 😭😭😭

178300823380cbcdb68aa55ccf5604a5cc54506a8d.mp4

لب‌تشنه
با پاره‌های تن
مثل جد غریبش
آخر شهید شد…
#رهبر_شهید

هوالحبیب

پاکت را که باز کردم افتاد کف زمین. دلم مچاله شد. خم شدم برداشتم. خوب وراندازش کردم. خودش بود. خود خودش. فقط کمی خاکی شده بود. کمی هم شاید نه. از کمی بیشتر. سرخ سرخ نبود مثل همیشه مثل آن روز.
پوشه به دست وارد اتاق شد. نشست روی راحتی. درست روبه‌رویم. گفتم: باید صبر کند. گفتم: شاید جلسه طول ‌بکشد. چیزی نگفت. سرش را برد توی پوشه و با چشم‌های میشی‌اش سطرها را زیرورو ‌کرد. هیچ وقت نفهمیدم چرا اینقدر کم حرف بود. نازی می‌گفت همه کس و کارش توی بم مرده‌اند. می‌گفت مهرپرور از بعد دانشگاه زیر بال‌وپرش را گرفته. حتی یکی از واحدهای شرکت را داده دستش.
من یکی یکی فایل‌های جدید را وارد کردم. او کاپشنش را درآورد گذاشت روی دسته راحتی. من لیست جدید تشکیل دادم. او هنوز سرش توی پوشه بود، فقط با انگشترش ور می‌‌‌رفت. مثل همیشه. نگینش را گاهی به چپ می‌‌چرخاند. گاهی به راست. چند بار هم تا بند اول بالا آورد؛ اما دوباره برگرداند سرجایش. فکر کردم شاید تنگ هست. واژه‌ها تا نوک زبانم آمدند؛ اما پا پس کشیدند. خیلی دلم یکی مثل آن را می‌خواست همان اندازه خوش رنگ. همان قدر سرخ سرخ. با نازی همه بازار را زیر پا گذاشته بودیم اما پیدا نشده بود.
ساعت داشت به ده نزدیک می‌شد که بلند شد آمد جلو. فکر کردم می‌خواهد اعتراض کند. پوشه را گذاشت روی میز. نگاهم روی عقربه‌های ساعت بود. آمدم بگویم تا یک چایی… زود حرفم را خوردم. نگاهم کرد. فکر کردم می‌خواهد حرفی بزند. مثلاً بگوید: «حالا یک روز دیگر…». واژه‌ها آمدند تا نوک زبانش؛ اما چیزی نگفت. لب‌هایش به هم قفل شده بود انگار. نگاهش رفت سمت پوشه. یکهو گفت: «جاهایی که حریم‌ها نقض شده را هایلایت کردم.» از در که رفت انگشترش هنوز دستش بود.
آفتاب هنوز نزده بود که نازی خبرم کرد. گفت شرکت را زده‌اند. مهلت نداد چیز دیگری بپرسم.

هوالشهید

ما، ماهی سیاه‌های گُنده

در ته این برکه تنگ و تاریک

در هم می‌لولیم و دلخوشیم.
غافل از اینکه تو

ماهی‌های کوچک قرمز باله بلندت را

با خود به اقیانوس بی‌کران می‌بری…

سرباز کوچکت: شهیده فاطمه موحدان
محل شهادت: بلوار [شهید] خامنه‌ای
#استاد_کشوردوست
#به_قلم_خودم

دریغ از یک کف دست…

دست به سر

نفس‌هایش تند و بی‌قرار بیرون می‌ریزد. عبیدالله دستی روی کپل‌های قهوه‌ای براقش می‌زند. اسب سُم بر زمین می‌کوبد و شیهه‌اش سکوت صحرا را می‌شکند. اِبن حُر، بادی به غبغب می‌اندازد.
- باد هم به گرد پایش نمی‌رسد!
امام رو برمی‌گرداند و از خیمه دور می‌شود. واژه‌هایش دل باد را به هم می‌ریزد.
- دور شو. آنقدر که فریاد استغاثه‌مان را نشنوی.